Rock n roll/progressive/blues rock/folk rock compilation from greece
This is a very fine compilation introducing you to some of the best rock n roll and folk rock bands of the '70s. Exadaktylos, the band of the still active "frank zappa influenced" artist Dimitris Poulikakos. Mpourmpoulia and Damon & Fidias the two bands with whom Pavlos Sidiropoulos (another legendary rock n roll figure) made his first steps. Despoina Glezou, the most notorious female voice started from the band Nostradamos (also featuring on this comp). Peloma Bokiou, wonderful psychedelic/folk rock band with frontam Vlasis Bonatsos. Socrated Drunk the Conium, the most famous and unique rock band with english lyrics, a mixture of progressive/rock n roll/heavy rock and greek folk. Nikolas Asimos the most radical and subversive figure of all. The Forminx featuring Vaggelis Papathanasiou. And many more, you'll love this double album if you're an appasionate of the '70s.
Παραγγελιάααααά, από έναν φίλο που μου'στειλε email. Τύχαια και'γω είχα ακούσει αυτό το όνομα το τελευταίο καιρό και κατάφερα να βρω σε ψηφιακή μορφή τα τα απο τα τρία δισκάκια που μου έλειπαν. Μετα τους Rocket From the Crypt βγένουνε -λιγες δεκαετίες μετά- και οι Teddy Boys απο την κρύπτη.
One of the greatest rock n roll artists in greece, here exploiting the traditional "bouzouki" roots
ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ - 2 ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ
Αυτά τα δύο μίνι cdάκια βγήκανε μετά το 2000, είναι μια μικρή παρένθεση στη μουσική του Παύλου με τραγούδια με αρκετο ενδιαφέρον καθώς σε κάποια απο αυτά χρησιμοποεί το λαϊκό στοιχείο τραγουδώντας στην αγγλική, αυτά τα δύο πρώτα τραγουδάκι του (στο πρώτο δισκάκι) μου δίνουν μια περίεργη αίσθηση psychedelic turkish garage των '60s, κάτι που δε γνωρίζω αν το πετύχανε επίτηδες. Κάποια είναι instrumental κομμάτια και άλλα τα έχουμε ξανακούσει παλιότερα όπως την "παράγκα του θωμά", τα "μπλουζ του εργατόπαιδου", "το παλιοκάραβο" (απο τα μπλουζ του πρίγκηπα τα δυο τελευταία) αλλα σε επανεκτελέσεις, και με στίχο παραλαγμένο κάποιο απ'αυτά (δεν θυμάμαι πιο), επίσης ένα αγαπημένο γνωστό στο χώσιμο προς όλες τις -πολιτικές- κατευθήνσεις "ποιοι είσαστε 'σεις". Η ηχογραφήσεις αυτές είναι ποιοητικά πολύ καλες, συγκριτικά με άλλες..
Rockabilly / Garage / Surf rock band from greece
on Myspace / discography / κάποια πράγματα που αξίζει να ξέρετε
Alexandros Perros (vocals and guitars): A strong picture from the Thessaloniki's rock scene from the early '80s when he first formed The Crazy Legs and after the West of Eden. In 1987 he will form his Lone Stars with the drummer Yiotis Pagalas and producer and eclectic guitar player called Pantelis Delligianidis who played along with the lenendary Pavlos Sidiropoulos in the early years under the names Damon & Fidias and Bourboulia.
The name Lone Stars was inspired by Lone Star city of texas 'cause -as im reading- in that time they were playing texas rock n roll. Its a band active for more than 20 years with at least 8 albums released. They also appeared as an opening band to concerts of the Godfathers and Dr. Feelgod. This album is the 6th and as its says its kind an 10 years anniversary album. Among the beautifull stuff there's also a song called "brand new cadillac" originally by Vince Taylor but most famous when sung by the Clash.
Αλέξανδρος Πέρρος (φωνητικα & κιθάρες): Χαρακτηριστική ροκ φιγούρα της Θεσσαλονικής ήδη απο τις αρχές του '80 όταν ξεκίνησε με τον Νίκο Χασιώτη ως The Crazy Legs και μετά στο σχήμα West of Eden. Το '87 θα ιδρύσει τα Μοναχικά του Αστέρια με τον ντράμερ Γιώτη Πάγκαλα και παραγωγό των Παντελη Δελληγιανίδη, έναν παλιο ροκ κιθαρίστα ο οποίος βρέθηκε να παίζει στα πρώιμα χρόνια με τον Παύλο Σιδιρόπουλο όταν ακόμη ήτανε με τα ονόματα Δάμων και Φιντίας και έπειτα με τα Μπουρμπουλια.
Υπο αυτό το όνομα λοιποόν ο Αλέξανδρος και η παρέα του κλείνουνε πάνω απο 20 χρόνια ύπαρξης, έχουνε βγάλει τουλάχιστον 8 δίσκους. Ο συγκεκριμένος είναι ο έκτος και όπως λέει το εξώφυλλο είναι ένας επατειακός δίσκος για τα -τότε- δέκα τους χρόνια. Μεταξύ των εφηβικών garage και των μουσκεμένων αποήχων κομματιών τους υπάρχει και το "brand new cadillac" του Vince Taylor που όμως έγινε διεθνώς γνωστό απο την φλογερή διασκευή απο τους Clash στο δίσκο London Calling.
Ελληνικό αγγλόστίχο σχήμα που έδρασε όπως είναι πιο πιθανό τα '80s με επιβάτες τον Άκη Βογιατζή (αέρα πατέρα, cpt. nefos, sigmatropic, κτλ) τον Γιάννη Ντρενογιάννη (anti troppau council, cpt nefos, yeah!, magic de spell, χωρίς παριδέραιο, κτλ) Μάκη Βρεττό (cpt nefos), και άλλους (βλέπε λινκ στα discogs). Βγαλαν δύο ολοκληρωμένους δίσκους και έναν μίνι-δίσκο και αυτόν σε lp. Ο πρώτος δίσκος έχει δύο κομμάτια που αυθέραιτα χρίζω κλασσικά, το "vive la diferance" και "in my room" αν και δυστηχώς δεν τους τιμάν τόσο τα μέσα (η ποιότητα της ηχογράφησης/μίξης) η οποία ομως σταδιακά και ομοιόμορφα αυξάνεται μέχρι να φτάσουμε στο '87 οπότε βγήκε και ο τελευταίος δίσκος ο οποίος ξεφεύγει λίγο απο τις αρχικές μουσικές μορφής που'χανε.
Libido Blume, the new music formation that succeeded the pioneers Cpt Nefos included Akis Boyatzis too. Consequently, the nouveau new wave band released their first LP via Dikaioma Diavasis [(=right of crossing) nowadays under the name Di Di Music organizing concerts] in 1986 entitled "Colours Melting" and it sounds as the natural continuation of Cpt Nefos. Although the songs seem to be simplistic, eventually they prove to be mature and direct - filled with post punk energy, as well as scattered influences from garage and/or funk. Accordingly, the album is full of great songs such as the great "In My Room" -an earlier version of the song in the legendary "Outsiders" compilation (also via Dikaioma Diavasis). Similarly in the same vein, and to name a few more explosive songs: "Colours Melting #1" and Vive La Difference". Have a good listening to this great LP !!!
Thus, we decided to start up in an optimistic manner. By no means it doesn't cancel our statement above. We see music as a sort of exorcising means. So we chose the second release by the Libido Blume entitled "Brilliant Names and Dames" issued under Dikaioma Diavasis (Today's DiDi Music) in 1987. This is a mini LP with 5 short new wave gems stuffed with energy and spirit in the same way the first LP "Colours Melting" sounded like. Those 5 songs include more optimism amidst the well-known post punk lines in a sort of fresh way. Starting with the excellent same titled track "Brilliant Names and Dames", then the doubtful "Who Wants the Abortionists? (we are not alone)", then the beautiful instrumental "Leather Bags" and next, with one of L.B.'s best songs "No Flowers for Florita". The mini LP closes with a surprising "cover", apparently "Cadillac Dreams" is being replayed here and if you all could recall, this was originally played by Cpt Neφος (the band that preexisted Libido Blume, Akis Boyatzis was a member of that band too). Don't forget to check the brilliant lyrics included in the scans. Have a good listening to this one, we believe that L.B. will have a positive effect anyway.
In this third LP Libido Blume demonstrate maturity and originality at the same time. We believe that it is equally strong as its precedent LPs even though there is a slight turn towards more "pop-ish" direction as they manage to retain that already known melancholic hue. This LP is possibly upon the boderline of Akis Boyatzis' turning point as expressed with Deka Metra Dendra (Ten Metre Trees) and Sigmatropic later on. The title of the album may indicate some liquid situation regarding the group and its the members at the time. Inspiration is inexhaustible for Libido Blume even in this last LP as they tend to surprise with new and colourful compositions. The same titled song "Liquid Situation" is indeed one of the best here, but apart from that, there's another one that you can't avoid loving it; that is "Under Your Blinding Shadow", an acoustic gem. The repeated tunes of "Lily Rinds" and "Stormy Love, Rainy June" will be imprinted in your head for a long time. Also, the excellent instrumental "Down for You is Up" is one of the best songs here. Libido Blume were good at making simple -even pop- songs, which were potential masterpieces, all of them. In other words, pay attention to "Off Hand", "Curious Eyes" and "Once Upon A Time... the Stars" because they don't reveal themselves too easily. Last, and beyond the classic trademark "House of Light", there's the extraordinary "Intoxicated", which is unlike anything else these guys have done, yet retaining that melancholic tone. Have a good listening to their last but altogether delightful "Liquid Situation".
Το live αυτό έγινε στο Gagarin (αθήνα) το 2007 μετά απο 13 χρόνια απούσιας αφότου βγάλανε τον δίσκο Subliminal. Ενας αυθεντικός ροκ δίσκος με καλές κριτικές όπως ΕΔΩ, Ενας άγνωστος φίλος έγραψε ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο όσον αφορά τους live δίσκους και τους δήθεν live δίσκους, το σχόλιο αυτό μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ, τέρμα κάτω.
Ο τελευταίος ως τώρα μεγάλος δίσκος τους μετα απο περιπου 20 χρόνια ήταν ένα ευχάριστο νέο που με το ακουσμα του σε χαροποηεί ακόμη περισσότερο. Μια τραχια παραγωγή που αντισταθμίζεται απο απαλά κομματάκια μέχρι και το πιο αγριεμενο alabama blues.
bonues LAST DRIVE - NOISECIDE DRIVE live+ (198x) Take it Here
Μια απο τις γνωστότερες του είδους στην επικράτεια μας που κατάφερε να ακουστεί και στο εξωτερικό -ιδίως στη γερμανία- να παίξει μαζί με τους Dead Moon, να συμμετέχει σε παγκοσμίας κλίμακας μουσικές συλλογές όπως μια απίστευτη δουλεία της ανεξάρτητης γερμανικής Music Maniac, την Gimmick Compilation (1989). Τους βοηθάει βέβαια οτι τραγουδούν στα αγγλικά αλλα δεν θα ήταν απο μόνο του αρκετό αυτό, άλλωστε υπάρχουν χιλιάδες που περιμένουν στη σειρά τραγουδώντας αγγλικά... Δεν θα σταθώ να γράψω βιογραφίες, ονόματα και χρονολογίες, οποιος ενδιαφέρεται για αυτά μπορεί με λίγο ψάξιμο να βρει αρκετές πληροφορίες στο internet, ισως να πετάω μερικές σημειώσεις απο δω και απο κει αν μουρθει καμια αξιόλογη πληροφορία στο μυαλό. Μπένουμε κατευθείαν στο ζουμί λοιπον και στο πρώτο μέρος ανεβάζω απο την δισκογραφική τους αρχή το 1985 μέχρι το 1990. Μεσα σε αυτή τη περίοδο βγάλανε 3 ολοκληρωμένους δίσκους, και 3 δίσκάκια (ep). Αφού κοιταξα να τα βρώ στην δυνατόν καλύτερη ποιοτητα.
*Ενα "tip" (που λεν), Last Drive είναι το όνομα και ενος δίσκου που έβγαλε ο Eric Burdon το 1980 με το σχήμα που είχε ονομάσει Fire Department.
Η πρώτη τους "απελευθέρωση", 3 κομμάτια, σπάνιο πλεον δισκάκι. Το 2007 βγήκε μια επανέκδοση (απο την Blind Bastards Records). Ευχαριστώ για την ανεκτίμητη δουλειά τους Urban Aspirines.
Ο πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος τους, υψηλής σπουδαιότητας. Χαρην στο περιοδικό Ποπ+Ροκ μετά απο 10 χρόνια βγήκε και σε cd μέσω του περιοδικού. Περιέχει το χιλιοδιασκευασμένο, αγαπημένο των surf rockers Misirlou.
Δευτερος ολοκληρωμένος δίσκος. Περιέχει και ένα κομμάτι διασκευή απο Dylan, το "its all over now, baby blue". Είναι ένα κομμάτι 7 λεπτών, κατι παρόμοιο κάνανε και με τον πρώτο τους δίσκο όπου έγραψαν το επίσης 7λεπτο "blue moon", και τα δύο με ένα μελαγχολικό μοτίνο.
Ενα εξαιρετικό δισκάκι, το οποίο περιείχε 3 κομμάτια. Ένα απο αυτό είναι και μια πολυ καλή διασκευή του "Time has come today" των αγαπημένων μου Chambers Brothers, ένα κομμάτι που διασκεύασαν με ιδιαιτερότητα και οι Dead Moon.
Αυτός ο δίσκος δείχνει κάποια εξέλιξη μουσικά, είναι πιο δυναμικός και αγριεμένοες ξεφεύγωντας ελαφρως απο το το surf και το psychobilly, διαφέρει επίσης και σαν παραγωγή, είναι πιο "καθαρή". Ενα ακόμη βήμα προς τη διαθνή μιας και βγήκε -περά απο ελλάδα- σε γερμανια, ισπανία και καναδά.
Juniors were one of the best groups in the middle of the decade with the most “English” sound. But unfortunately were one of the most unfortunate ones, as at the peak of their career in 1966, a car accident caused the death of their manager, their leader Thanos Sogioul (bassist) and the serious injury of their guitarist Alekos Karakantas, which lead to their disbanded after a while. This was the time when Eric Clapton replaced him for a few live appearances!!!!!!! Eric Clapton had left Yoardbirds for good and was in Athens with an amateurish Group and The Juniors who were in a need for guitarist proposed him to play with them for a few appearances. If they only knew!!!!!!! Miss Blue Jeans is my favourite ever song from a Greek 60s groups as it is totally inside in 1966. Nice harmonies, nice melody, fantastic farfrisa and guitar break. This song has it all !!!! It is purely Shakin’1966!!!!
http://garage60s.blogspot.gr
Ελληνική garageή «ποπ» όπως την έλεγαν στα 60s.. έχει σειρά στο πρόγραμμα! Αφορμή, ένα από τα σημαντικότερα γκρουπ εκείνης της εποχής, οι πολύ γνωστοί Juniors. Ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε στην Αθήνα κάπου στο 1962 από τους Θάνο Σουγιούλ –γιο του μεγάλου τροβαδούρου Μιχάλη Σουγιούλ- (μπάσο), Αλέκο Καρακαντά (κιθάρα), Εύρη Παρίτση (κιθάρα-τραγούδι), Λάκη Βλαβιανό (όργανο), Τζίμη Νταή (ντραμς), Πέτρο Πολλάτο (σαξόφωνο). Κατάφεραν με την αρχική σύνθεση τους να ηχογραφήσουν δυο σιγκλάκια στην Parlophone, το “Special 65 yanka / Ladiestalk” και το “Babiesyanka / It’ssoeasy”. Δυστυχώς η ανοδική πορεία του συγκροτήματος διακόπηκε απότομα όταν τον Οκτώβριο του ’65 σκοτώθηκαν σε ένα τραγικό τροχαίο ατύχημα, ο μπασίστας Θάνος Σουγιούλ μαζί με τον μάνατζερ του συγκροτήματος Γιάννη Κρασούδη και δυο ακόμη άτομα. Επίσης, στο ίδιο τροχαίο τραυματίστηκε σοβαρά στο χέρι ο κιθαρίστας του γκρουπ,Αλέκος Καρακαντάς. Το βράδυ της ίδιας μέρας θα εμφανίζονταν στο περίφημο “Igloo” της Φωκ. Νέγρη, στέκι απ’ όπου πέρασαν πολλά από τότε γκρουπάκια..
Η είδηση του δυστυχήματος έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία και συγκλόνισε τους τηνέητζερς της εποχής. Πολλοί παρομοίασαν, το συγκεκριμένο δυστυχήματος με εκείνο που σκοτώθηκαν οι Buddyholly, Jiles P Richardson (Big Bopper) και Ritchie Valens τον Φεβρουάριο του 1959…
Κάτι που αξίζει να ειπωθεί είναι πως η προσωρινή αντικατάσταση του Αλέκου Καρακαντά μέχρι να αναρρώσει το χέρι του έγινε από έναν άσημο τότε, σχετικά, κιθαρίστα που βρίσκονταν εκείνη τη περίοδο στην Ελλάδα για την αναζήτηση της τύχης του, τον… EricClapton! Με τον οποίο έδωσαν μια συναυλία στον κινηματογράφο «Τερψιθέα» στον Πειραιά στη μνήμη του αδικοχαμένου φίλου τους Θάνου Σουγιούλ, όπου ηχογράφησαν και ένα τραγούδι γι’ αυτό, το “Lostfriend” που κυκλοφόρησε με το “Pinklittlelove” στην άλλη πλευρά. Προς το τέλος του 1965 ηχογράφησαν άλλο ένα σιγκλάκι όπου έμελλε να ήταν και το τελευταίο της βραχύβιας πορείας του συγκροτήματος. Το “Let me in / Miss blue jeans”.
Στο παρακάτω 10ιντσο lpείναι συγκεντρωμένα και τα 4 σιγκλάκια του γκρουπ, όλα με ξένο στίχο & μια διασκευή (It’ssoeasy). Οι Juniorsαν και πέρασαν γρήγορα από τα μουσικά δρώμενα των μέσων της δεκαετίας του ’60, άφησαν έντονο το αποτύπωμά τους στην ελληνική garage-popσκηνή και τα μέλη τους συνέχισαν την πορεία τους και σε άλλα συγκροτήματα.
Δεν ξέρω απο που να αρχίσω, δεν ξέρω απο που να τελειώσω, θελώ να μοιραστώ και τόσα πολλά ακούσματα με σας, τώρα τελευταία και μαζεύονται πολλά. Τώρα βρισκόμαστε σε κλασσικό και εγγυημένο έδαφος, με τους Τρύπες, τους Nirvana της ελλάδας που όπως και οι αμερικάνοι την ιδια εποχη (μέσα '90) απόκτησαν παθιασμένους οπαδούς και επικριτές, αυτό επειδή και οι δύο ξεκίνησαν απο underground σκηνές και κατέληξαν να πουλάνε πάρα πολλούς δίσκους και να γίνονται πιο "mainstream". Οπως και να'χει η μουσική που έκαναν μιλούσε και είχε πολλά να πει. Ο Γιάννης Αγγελάκας έγραφε πάντα σκοτεινά στιχάκια, αληγορικά και κατέληξε να έχει μια σόλο πορεία την οποία μια νέα γενια επικριτών... κατέκρινε και συχνά απεχθάνθηκε (σημ.1). Οι τρύπες οταν ξεκίνησαν στα μέσα του '80 ήταν επιρρεασμένοι απο post-punk μπάντες όπως οι Gang of Four, παρόλα αυτά κάθε δίσος τους ήταν ένα βήμα παραπέρα. Οι Nirvana ήταν επιρεασμένοι απο punk μπαντες όπως οι Wipers, στις συναυλίες του όμως έπαιζαν απο Led Zeppelin μεχρι και indie rock διασκευές.
Ας αφήσουμε όμως πέρα της παρομοιώσεις, ας αφήσουμε πέρα και τα πολλά λόγια, όσοι θελετε να μάθετε ιστορία μπορείτε να ανατρέξετε σε άλλα sites η παλιότερα μου posts για τους Trypes, ή/και τους Nirvana. Εδώ ανεβαίνει οι δισκογραφία τους μαζί με 2-3 bootlegαρισμένα lives.
Σημ.1: Αγγελάκας με τους Επισκέπτες, Αγγελάκας & Βελιώτης, Αγγελάκας και soundtracks (χώμα και νερό, ο χαμένος τα παίρνει όλα, ψυχή βαθιά..), Αγγελάκας και Ντίνος Σαδίκης (βλέπε Εν Πλω)
TRYPES - (1985) SELF-TITLED
Ο πρώτος δίσκος, ο οποίος επανεκδόθηκε και απο το Ποπ+Ροκ. Ο πιο "ξερός" όλων. Εδώ βρίσκονται μερικά απο τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια τους, "Ταξιδιάρα Ψυχή", "Για την Πατριδα", η σκοτεινή μπαλάντα "Χωρίς εμένα", ένα απο τα αγαπημένα μου.
TRYPES - (1993) ΕΝΝΙΑ ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ -- NINE PAID SONGS
Ο τίτλος μου θυμίζει τον τίτλο του δίσκου των Velvet Undeground, Loaded (1970) ο οποίος είχε ονομαστεί γιατι οι "εταιρεία" ζήτησε απο τον Lou Reed και την παρέα του έναν δίσκο γεμάτο hits και έτσι οι V.U. το "γέμισαν" στην κυριολεξία αν και σίγουρα δεν είναι ο δίσκος ορόσημό τους. Τώρα, δεν ξέρω αν έγινε κάτι παρόμοιο και με τον δίσκο των Τρυπών, απλά μια ακόμη παρομοίωση. Πέρα απο αυτήν, εδω υπάρχει ενα απο τα γνωσότερα και δυνατά κομμάτια τους το "δεν χωράς πουθενά".
TRYPES - (1994) ΚΡΑΤΑ ΤΟ SHOW ΜΑΪΜΟΥ -- KEEP THE MONKEY SHOW (live)
Εδώ θα κάνω copy-paste απο την αρχική μου ανάρτηση πριν λιγο χρόνο.
What is that man? ...i cant stand 'em anymore... ...do you remember?... - I remember... ... there were days when great LPs were released! ... i dont know if you ever listen of TRYPES... ... if it never happened to listen to their album "Krata to Show Maimu" probably you have not understand what means wild, heavy, dirty and solid rock from shitty greece. Nothing can be compared with the awesome live performance of "Edo (here)" nothing is the same with the passion of a singer/poet who takes his audience and make it go crazy , we are talkin about Yiannis Aggelakas... Ah! lets not forget the rest of the band which its not worst, they make me feel that wonderfull guitars can not be listened only by the Led Zeppelin and Sonic Youth...
This album ...(1000 sorries but an asshole was bothering me)... and i was saying this specific album is an anthology of alll the albums Trypes released since 1994. I cant forget to quote on the acoustic versions of some tracks, we're talking about the absolute madness, erotic rock atmosphere. If you find this album in Lp version you might also find a 45r with four more tracks which used for the soundtrack of the film "e epohi ton dolofonon (the age of the asssasins) lyrically dressed by A. Rimbaud and T.S. Eliot.
- There is also a very significant track, because its presented for the first time and its live, its a fist of notes to the modern comformism and its called "asfalia (security forces)".
- Truth is im not sure if there was in any album althought i got all their vinyls, nevertheless it is a special song and prophetic for this shity place we live in. - As the lyric says "security(meaning police) knows if i like or not to smoke..." or and "...security knows if i am or not a gay... and wants to give me a needle to stick inside me..." but "...find the courage to sing...". - I like it, a lot, but i was meaning the song "ta kanonika padia (the normal kids)" either you listen it in a studio or a live version you will fell it was writen in 1987 for a kids death in 2008. And to close... i love this album 'cause its an authentic piece of rock that could be characterized as a track, the next page of the musical work of "prigipas (the prince)" (Pavlos Sidiropulos). - Its reminds me eras i never lived and makes me wanna rebuilt 'em in my/our own way, in the streets, squares, parks and hang-out posts, live what i feel my rock n roll, our rock n roll, not any fashion... to not be forgotten...
THE END
* This was a semi-fantastic dialog along two friends some bottles of wine in the hill of Agios Ahilios somewhere in greece an august night of 2010. On of the many alcoholic often burned but also with lot of spirit and meaning they passed, and the only 'till now to be recorded...
- Τι είναι αυτο ρε μαλάκα?
...δεν τους αντέχω καθόλου...
...θυμάσαι?
- Θυμάμαι...
...κάποτε βγαίνανε lp και γαμώ!
...δεν ξέρω αν έχετε ακούσει ποτέ ΤΡΎΠΕΣ...
Αλλά άν έτυχε να ακούσετε το ΚΡΑΤΑ ΤΟ SHOW ΜΑΪΜΟΥ μάλλον θα έχετε καταλάβει
τι ακριβώς σημαίνει το άγριο, δυνατό, βρώμικο και ατόφιο ROCK στην κωλοελλάδα...
Τίποτα δε συγκρίνεται με την καρακαταγαμάτη εκτέλεση του "ΕΔΩ"! επίσης τίποτα
δεν είναι ίδιο με το πάθος ενος τραγουδιστη-ποιητή που βάζει ένα κοινό κάτω και
του αλλάζει τον αδόξαστο στο χτύπημα... Α! και η υπόλοιπη μπάντα βέβαια δεν πάει
πίσω, μας έδωσαν να καταλάβουμε ότι οι γαμάτες κιθάρες δεν υπάρχουν μόνο σε
μπάντες όπως οι Sonic Youth και οι Led Zeppelin.
Ο συγκεκριμένος δίσκος ...(και 1000 συγνώμη αλλά ένας καρακαταμαλάκας με
ενοχλούσε)... και έλεγα οτι αυτός ο δίσκος είναι ένα ανθολόγιο των δίσκων που
έχουνε βγάλει μέχρι το 1994. Δε μπορώ να μη μιλήσω για τις ακουστικές εκτελέσεις
μερικών κομματιών, μιλάμε για την απόλυτη τρέλα, ερωτικά rock ατμοσφαιρα.
...Αν βρείς τον δίσκο σε βυνίλιο υπάρχει μια περίπτωση να συνοδεύεται με ένα 45αρι
με τέσσερα επιπλέον κομμάτια τα οποία έντυναν την ταινία "η εποχή των
δολοφόνων" σε στίχους Α. Ρεμπώ και T.S. Έλιοτ.
- Υπάρχει επίσης ένα κομμάτι με ιδιαίτερη σημασία καθώς δεν υπάρχει πουθένα αλλού
στη δισκογραφία τους, παρα μόνο σε live εκτέλεση εδω, μια μπουνία απο νότες στον
σύγχρονο κομφορμισμό, το "ασφάλεια".
- Η αλήθεια είναι οτι δε είμαι σίγουροας αν αυτό το κομμάτι υπάρχει σε δίσκο αν και
έχω όλα τα βινύλια τους, έτσι κι αλλιώς όμως το κομμάτι είναι πολύ ιδιαίτερο και
προφητικό ειδικά γι'αυτόν τον σκατότοπο που ζούμε.
- Ναι όπως λέει και ο στίχος "μια ασφάλεια ξέρει αν γουστάρω ή όχι να καπνίζω" ή και
"μια ασφάλεια ξέρει αν είμαι ή όχι gay, ...και θέλει κάτι να μου δώσει να τρυπιέμαι"
αλλά "...βρες το κουράγιο να τραγουδάς..."
- Ωραίος στίχος, παρα πολύ αλλά όταν έλεγα για προφητικό στίχο εννοούσα αυτόν
απο το "κανονικά παιδιά", ένα κομμάτι που όποιος τ'ακούσει σε studio ή live θα νιώσει
ότι γραφτηκε το 1987 για έναν ακόμη φόνο που έγινε το 2008. Για να ξεφύγω...
γουστάρω αυτόν τον δίσκο γιατί είναι για μένα ένας απο τους πραγματικά ροκ που
θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν καθαρό αποτύπωμα, μια συνέχεια του έργου του
"πρίγκηπα" (Παύλος Σιδηρόπουλος).
- Μου θυμίζει εποχές που δε πρόλαβα να ζήσω και με κάνει να θέλω να τις ξαναφτιάξω
με τον δίκο μου/μας τρόπο, στους δρόμους, στις πλατείες, στα πάρκα και τα στέκια
να ζήσω αυτό που εγω νιώθω rock n roll, το δικό μας, όχι κάποια μόδα, για να μην
ξεχνιόμαστε... παρολά αυτά, μέχρι τότε εως πάντοτε...
ΤΕΛΟΣ
*Αυτός ήταν ένας ημι-φανταστικός διάλογος μεταξύ δύο φίλων και κρασιού μπροστά απ'τον άγιο αχίλειο μια αυγουστιάτικη νύχτα του 2010. Μια απο τις πολλές νοθευμένες συχνά καμμένες άλλα και συχνά με πολύ ουσία και πνεύμα που περάσαμε και η μοναδική μέχρι τώρα που διασώζεται...
TRYPES - (1996) ΚΕΦΑΛΙ ΓΕΜΑΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ -- HEAD FULL OF GOLD
Ένας πολύ θορυβώθης -συνήθως- δίσκος, πολλά γδαρίσματα και γρατσουνισμένες κιθάρες, μέχρι και scrarchαρίσματα απο τον τότε "scratcher" των active member Dj Smart Al. Ο δίσκος δεν είναι πια "κλασσικοι τρύπες", είναι όμως τρύπες και ο Ασκληπιος Ζαμπέτας με την ηλεκτρική κιθάρα του ειναι ακόμα εδω΄και τα δίνει όλα, κορυφαίο κατ'εμαί κομματι, "Ακούω την αγάπη".
TRYPES - (1999) ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ -- INSIDE SOME OTHERS NIGHT
Ηταν ο τελευταίος και πιο φυγόκεντρος δίσκος τους, με δόσεις ηλεκτρονικών στοιχείων, ένταση... σίγουρα (άκου "ακίνδυνο τραγούδι"). Αλλα συνηπάρχουν μαζί με αρκετά πιο χαλαρά μουντού τοπίου κομμάτια και σίγουρα ξεχωρίζει και "η γιορτή".
Είχα γνωρίσει το σχήμά αυτό με τραγουστή τon Μανώλη Αγγελάκη ο οποίος έχει κάνει και μερικές δουλειές (βλέπε εδώ) αρκετά χρόνια πριν με τον πρώτο δίσκο που αφησε στίγμα καλό (κατ'εμαί) τον Blue Project (2001) ο οποίος είχε κάτι πολύ ιδιαίτερο, φωνητικά που μοιαζούν με τη βραχνάδα τους σε αυτά του Tom Waits, είναι και συγχρόνως δεν είναι blues, ή βασεις είναι blues αλλα είναι καινοτομικό, διαφορετικό, κάπως σκοτεινό προς το γκρι, όχι το μπλε... με κάπως "πειραγμένες" ενορχηστρώσεις. Διασκευάζουν τα γνωστότατα "back door man" γνωστό απο τους Doors αλλά original του Willie Dixon, όπως και το "spoonful" χιλιοπεγμένο και αυτό αλλα γνωστότερο απο τον Howlin' Wolf πάλι γραμμένο απο τον Dixon (Σημ.1), το "drifting" του John Lee Hooker, μερικά ακόμη και 3-4 δικά τους, αυτό δεν έχει τόση σημασία πάντως μιας και καταφέρνουν να φτιάξουν κατι ολοδικό τους έτσι κιαλλιως. Ο πρώτος δίσκος τους ακουγοντας τον τώρα ξανά θεωρω χωρίς να υπερβάλω έναν άγνωστο αλλα απο τους καλύτερους δίσκους που βγήκανε στην ελλάδα στο είδος αυτό.
Ο δεύτερος δίσκος τώρα που βγήκε 10 χρόνια μετά και κάπου εκεί είχα την χαρά και την τύχη να τους ακούσω μαζί με τους Savage Republic στο Stage στη λάρισα. Ο δεύτερος δίσκος ακούγεται, είναι πιο "σταθερός" σε κάποιο στυλ, ενα σύγχρονο κράμα blues και ροκ (alternative?). Εχει 2-3 κομματία τα οποία ακούγοντε ευχάριστα αρκετές φορές, στιχουργικά είναι κάπου στη μέση. Παρόλα αυτά ζωντανά ήτανε πολύ καλοί και έτυχε να γνωρίσω τον Μανώλη Αγγελακή έξω απο το μαγαζί οταν μου ζήτησε να του δειξω μερικες φωτογραφρίες που τράβηξα και μου φάνηκε ένας γνήσιος και απλος παλιοροκάς...
Σημ.1: ναι ο Dixon ο οποίος δουλευέ για την Chess Records και έπαιζαι και μπάσο είναι γνωστότερος ως ένας απο του επιδραστικότερους δημιουργους τραγουδιων της blues τα οποία έγιναν πασίγνωστα, "hoochie coochie man" (muddy waters κτλ κτλ), "little red rooster" (howlin' wolf, rolling stones, κτλ), "My babe" (little walter) είναι μόναχα τα πιο τρανταχτά παραδείγματα.
This, first album, is recommended to any tom waits lover...
